Józef Adamczyk

Urodzony 21 sierpnia 1897 roku w Lublinie, Józef Adamczyk był żołnierzem kawalerii Wojska Polskiego, początkowo w 11. pułku ułanów. W czasie I wojny światowej działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, a od 1918 służył w Wojsku Polskim, przydzielony do szwadronu Grupy „Bug”.

Był uczestnikiem obrony Lwowa i wojny z bolszewikami. W 1921–1922 był uczniem Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. 14 października 1922 został mianowany podporucznikiem i wcielony do 11 pułku ułanów w Ciechanowie. W 1923 ukończył kurs w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu. 16 listopada 1923 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1922 i 12. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Służbę w 11 pułku ułanów pełnił przez kolejne 16 lat. 30 września 1924 awansował na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1924 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 28. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku szwadronu karabinów maszynowych.

W kampanii wrześniowej walczył na szeregach macierzystego pułku na stanowisku oficera broni i przeciwgazowego. Po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do sowieckiej niewoli i osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na liście Gajdideja pod pozycją 28.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygłomianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia: Krzyż Niepodległości (9 listopada 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”; Srebrny Krzyż Zasługi; Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921; Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.