Jan Arnsztajn
Biografia
Jan Arnsztajn urodził się 5 czerwca 1897 w Lublinie. Był lekarzem, działaczem niepodległościowym, społecznym i sportowym oraz poetą-satyrykiem.
W latach szkolnych działał w harcerstwie oraz w Organizacji Młodzieży Narodowej. Od jesieni 1914 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1915 ukończył Szkołę Lubelską i zdał egzamin dojrzałości. W lipcu 1915 przedostał się z fałszywym paszportem na nazwisko Jan Ćwiek do Legionów Polskich, w których formalnie służył od 30 lipca; był żołnierzem 1. kompanii VI baonu 1 pułku piechoty I Brygady, a następnie przydzielono go do 7. pułku piechoty.
Od 20 sierpnia 1915 uczestniczył w kampanii wołyńskiej, podczas której zachorował na dyzenterię. Po kilkutygodniowym pobycie w szpitalu 25 listopada 1915 został zwolniony z Legionów i wrócił do Lublina. Od 1 sierpnia do 4 października 1916 był w Lublinie komendantem miasta pod pseudonimem „Jerzmanowski”, a w roku 1917 – zastępcą komendanta Okręgu VIII POW. Następnie pełnił funkcję adiutanta Komendy Naczelnej w Warszawie. W tym czasie studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany podporucznikiem. Do końca 1919 służył w referacie personalnym DOG Lublin, a później kierował Wydziałem II Oświaty Żołnierskiej Sekcji VI Propagandy Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP. Od 26 lipca 1920 był dowódcą kompanii w 201. pp Armii Ochotniczej. Będąc uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej, 3 sierpnia 1920 odznaczył się męstwem w bitwie pod Ostrowią Mazowiecką, w czasie której został ranny w głowę i rękę. Mimo trwającego leczenia od 20 września 1920 pełnił funkcję adiutanta Dywizji Ochotniczej. 8 stycznia 1921 przeniesiono go do rezerwy. Zweryfikowany został jako porucznik rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.
Po zakończeniu I wojny światowej dokończył rozpoczęte studia na Uniwersytecie Warszawskim i uzyskał dyplom doktora medycyny. Następnie podróżował po Europie, wzbogacając swoje wykształcenie, a po powrocie m.in. z Francji, Austrii i Szwajcarii, w 1923 otworzył w Lublinie prywatny gabinet lekarski.
W okresie międzywojennym z powodzeniem uczestniczył jako zawodnik w lokalnych turniejach tenisowych, a także był działaczem społecznym i sportowym. W 1925 uzyskał pierwsze miejsce w grze pojedynczej oraz drugie w grze podwójnej w turnieju tenisowym WKS Unii, który odbył się w Lublinie przy ul. Lipowej. Ponadto przez kilka lat z rzędu dzierżył tytuł mistrza tenisowego Lublina, m.in. w 1928 i przyczynił się w wielkim stopniu do rozwoju tenisa na ziemi lubelskiej. 30 stycznia 1927 uczestniczył w dorocznym walnym zgromadzeniu Lubelskiego Związku Okręgowego Piłki Nożnej, w czasie którego został wybrany na członka zarządu ZOPN. Oprócz tego w Lublinie pełnił funkcję prezesa zarządu Związku Legionistów Polskich oraz Związku Peowiaków, a także był działaczem Związku Strzeleckiego.
Pasjonowała go również literatura, m.in. był inicjatorem powstania niezależnej szopki politycznej w Lublinie oraz twórcą tekstów satyrycznych.
Od 1932 chorował na gruźlicę i leczył się w ośrodkach w Zakopanem oraz w Otwocku. 31 stycznia 1934 zmarł w Warszawie „wśród kolegów-przyjaciół” w klinice wewnętrznej Uniwersytetu Warszawskiego prof. Orłowskiego. Został pochowany (zgodnie ze swoim życzeniem) w mundurze oficera Armii Polskiej, a pogrzeb miał charakter uroczysty. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 20C-2-1).