Zbigniew Baucz
Biografia
Zbigniew Baucz urodził się 12 kwietnia 1914 roku w Lublinie. Był prawnikiem z wykształcenia; ukończył Wydział Prawa i Ekonomii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w 1937 roku i osiadł w Warszawie.
W latach 1933–1939 był referentem w Ministerstwie Opieki Społecznej, gdzie poznał między innymi Kazimierza Moczarskiego. W czasie II wojny światowej był od 1940 działaczem podziemia niepodległościowego. Przed powstaniem warszawskim należał do Wydziału Legalizacji I Oddziału Komendy Głównej ZWZ-AK oraz kierownictwa Walki Podziemnej – Okręg Magiel. W trakcie powstania warszawskiego działał w Oddziale Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK. Warszawę opuścił wraz z ludnością cywilną przez obóz przejściowy w kościele św. Wojciecha na Woli oraz Dulag 121 Pruszków, skąd trafił do Częstochowy.
Przed aresztowaniem przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa w sierpniu 1945 angażował się w odtwarzanie Oddziału Biura Informacji i Propagandy w Krakowie. W 1946 osiadł w Warszawie, gdzie podjął pracę w Centralnym Urzędzie Planowania, a w 1947 zdał egzamin adwokacki. W latach 1948–2017 był członkiem Izby Adwokackiej w Warszawie. Od 1990 był działaczem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
Wybrane odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1997), Srebrny Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Walecznych, Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Partyzancki, Warszawski Krzyż Powstańczy.