Janusz Bielak

Janusz Bielak urodził się 2 września 1927 roku w Lublinie. Był synem Bronisława Bielaka, urzędnika Izby Skarbowej, który został zamordowany w Oświęcimiu, oraz Janiny Bielak. Matka zmarła, gdy Janusz miał 7 lat, zajmowała się gospodarstwem domowym. Macocha, Henryka Bielak, również była gospodynią domową, zmarła po wojnie. W 1948 r. ożenił się z Zofią Kurowską i ma z nią troje dzieci – Piotra, Janinę i Zbigniewa.

Ukończył szkołę podstawową i gimnazjum w Lublinie, nie ukończył liceum. Maturę zdawał we wrześniu 1946 r. w Łodzi pod fałszywym nazwiskiem, przeniósł się do Gdańska, kończy Liceum Handlowe w Sopocie, gdzie po amnestii zdaje maturę jako Janusz Bielak. Po ukończeniu studiów przeniósł się w 1958 r. do Koszalina, gdzie jako docent doktor habilitowany nauczał w Wyższej Szkole Inżynierskiej.

W harcerstwie działał od młodości. W ZHP od 1936 r. w LDH przy szkole nr 8 przy ul. Dolnej Panny Marii. Po wybuchu wojny został wciągnięty do samorzutnej grupy konspiracyjnej; w 1942 r. wprowadzono grupę do konspiracji zorganizowanej przez Pawła Krupczaka, ps. Hipolit i Jura. Przysięgę składa w listopadzie 1942 w sali przy Kościele Wizytek. Przynosi zakopany przez ojca pistolet.

W lecie 1943 r. zwerbowany przez Tadeusza Rossiana do Szarych Szeregów. Późną jesienią obejmuje dowództwo I drużyny im. generała Władysława Sikorskiego z przybocznym Tadkiem – Tadeuszem Rossianem. Drużyna wchodzi w skład Bojowych Szkół pod dowództwem Ryszarda, a potem Struga – Henryka Ślusarskiego. Do akcji drużyna jest dobrze przygotowana – posiada broń, telefony, rakietnice, karabin maszynowy, ale z braku rozkazów Strugi do działań nie podchodzi. Szkolenia odbywają się w mieszkaniach i w terenie (na poligonie czechowskim).

Wiosną 1944 r. Bil ulega ciężkiemu wypadkowi, podczas bombardowań sowieckich leży w szpitalu. Prowadzi akcje: Katyń, October, Listopad 1918–1943, działalność antyalkoholową, niszczy budowane przez Niemców okopy i schrony, zarzuca polskie flagi na latarnie itp. 22 lipca jest świadkiem rzezi więźniów na Zamku przez uciekających Niemców, którzy wymordowali około 800 osób; bierze udział w wynoszeniu ciał poza teren Zamku. Przedziera się z grupą (wśród ognia artyleryjskiego i zrzucanych bomb) na Czechów Górny, gdzie obserwuje silną obronę niemiecką i pomaga razem z Tadkiem w rozpoznaniu sytuacji Ruskim. Znajduje się między dwoma przeciwnikami i jest świadkiem ostrej walki. Po bitwie gromadzi broń i ekwipunek porzucony przez oba wojska. 24 lipca rozbraja żandarma, zbiera pancerfausty, pistolety, pepesze. Organizuje oddział z opaskami. 25 lipca udaje się do śródmieścia, ogląda przemarsz olbrzymich kolumn sowieckich oraz ujawniających się niedobitków niemieckich. Penetruje piwnicę Pod zegarem oraz duże składowisko broni na KULi; wreszcie spotyka polskie wojsko, śpiewające patriotyczne piosenki. Pojawia się Strug, polecając uzbroić się, założyć opaski i zapewnić ochronę Domu Żołnierza, gdzie przed wojną, na ostatnim piętrze, mieściła się Komenda Chorągwi. 26 lipca następuje zgromadzenie całego oddziału w liczbie 120 osób przed Domem Żołnierza, przemarsz ulicą Lipową do Narutowicza i zakończenie działań.

Po przejściu frontu drużyna nadal spotykała się na zbiórkach, głównie w rejonie poligonu, gromadząc broń, ćwicząc musztrę pod okiem Ryszarda i Struga, prowadząc również akcję antyberlingowską i przeciw PKWN, rozklejając afisze i ulotki. Mimo ścisłej konspiracji UB przeprowadza rewizję w jego mieszkaniu na Górnym Czechowie 6 i znajduje duży arsenał broni. Bil był w tym czasie poza domem, ukrywał się u rodzin kolegów – Perlińskiego i Kujawy.

W okresie powojennym Bielak posługiwał się pseudonimami Jan Koszerski i Jerzy Konarski. Został ujawniony przez UB w Gdańsku (nr 11781) i po amnestii kontynuował karierę edukacyjną. W 1948 r. poślubił Zofię Kurowską; para miała troje dzieci. Miał także córkę Annę Bielak, która była druhną w HKTPPTTK Sezam. Zmarł 1 lipca 2015 roku w Koszalinie.