Tadeusz Michał Sylwiusz Balicki
Biografia
Urodzony 20 sierpnia 1857 w Lublinie, Tadeusz Balicki studiował na Politechnice Petersburskiej, a po powrocie do Warszawy w 1880 r. zaangażował się w odbudowę ruchu socjalistycznego. Był jednym z założycieli Gminy Socjalistów Polskich w Warszawie i prowadził działalność w kółkach robotniczych, jednocześnie pracując jako inżynier w Lublinie. Aresztowany w 1881 r., wyrokiem administracyjnym zesłany 13 stycznia 1882 r. na 5 lat do Zachodniej Syberii. Mając wyrok 5 lat, pozostał na Syberii 9 lat, pracując cztery lata jako człowiek wolny. Mieszkał z żoną Felicją w Jenisiejsku i Krasnojarsku, a potem w Tomsku.
Mając zakaz powrotu do Królestwa, osiedlił się ok. 1890 r. w Petersburgu, gdzie zaprzyjaźnił się ze Stefanią Sempołowską. W roku 1895 wrócił do Warszawy, przed rokiem 1898 zamieszkał w mieszkaniu przy ul. Hożej 19, róg Kruczej. Pracował w magistracie jako inżynier ds. budownictwa wodnego. Zajmował się regulacją Wisły, projektował Wał Miedzeszyński oraz Wybrzeże Kościuszkowskie, projektował również przyczółki i filary Mostu Poniatowskiego. W Towarzystwie Higienicznym przedstawił projekt „ogrodów i placów dla dzieci miejskich”.
Zostawił obszerne prace, w tym „Kopalnie złota w Syberii i ich warunki życiowe” (Wędrowiec, 1885) oraz „Narodowość nowoczesna. Studium socjologiczne” (1896) pod pseudonimem B. A. Licki; wznowiono je w Warszawie pod tytułem „Szkice o Narodowości” (Gebethner i Wolf 1898). Przeciwstawił się etnicznemu ujęciu narodu i dowodził, że naród jest produktem rozwoju kapitalizmu. W okresie rewolucji 1905 r. był współtwórcą Postępowej Demokracji; związał się z Ligą Polską, lecz nie zaakceptował przekształcenia jej w Ligę Narodową, dążąc do konserwatywno-nacjonalistycznych rozwiązań.
Żonaty z Felicją z Gruszczyńskich (1860-1944), był ojcem Zygmunta (1888–1959), inżyniera kolejowego, Jana (1890–1963) – majora Wojska Polskiego i Zofii (1898-1974) – dr historii i bibliotekarki.