Andrzej Bobola Czuma
Biografia
Andrzej Bobola Czuma, urodzony 7 grudnia 1938 roku w Lublinie, to polski polityk i prawnik, działacz opozycji antykomunistycznej i więzień polityczny PRL, a później działacz polonijny.
Ukończył Niższe Seminarium Duchowne w Lublinie w 1955. Od 1955 do 1958 studiował historię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1963 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.
W 1965 był współzałożycielem niepodległościowej i antykomunistycznej organizacji Ruch. Brał udział w przygotowaniach do akcji podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie. W czerwcu 1970 został aresztowany i uwięziony przez władze PRL w więzieniu mokotowskim, a w październiku 1971 skazany na karę 7 lat pozbawienia wolności za próbę siłowego obalenia ustroju. Był przetrzymywany w jednostkach penitencjarnych na Białołęce i w Barczewie. W listopadzie 1974 uzyskał zwolnienie na mocy amnestii. Od 1977 do 1978 należał do niejawnej organizacji Nurt Niepodległościowy. W 1977 został współzałożycielem i rzecznikiem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela oraz redaktorem pisma Opinia. W październiku 1979 był uczestnikiem głodówki w kościele Świętego Krzyża w Warszawie, a w grudniu 1979 skazany na 3 miesiące aresztu za współorganizowanie obchodów Święta Niepodległości pod Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie. Karę odbył w więzieniu w Grójcu.
Po wydarzeniach sierpniowych w 1980 był doradcą Solidarności w Regionie Śląsko-Dąbrowskim oraz redaktorem i wydawcą Wiadomości Katowickich. Więziony od 12 grudnia 1981 do 23 grudnia 1982 w obozie internowanych na Białołęce, w Jaworzu, a następnie w Darłówku. Od 1986 na emigracji w Chicago (USA), gdzie przez pierwsze lata pracował jako malarz i robotnik. Od 1988 prowadził własny program radiowy emitowany w aglomeracji chicagowskiej przez stacje WNVR 1030, a następnie WPNA 1490.
W okresie III RP był inicjatorem budowy Pomnika Katyńskiego w Warszawie (1997) i należał do Stowarzyszenia KoLiber. W 2005 startował w wyborach do Sejmu z list Platformy Obywatelskiej, nie uzyskując mandatu. Został posłem V kadencji po wygaśnięciu mandatu Hanny Gronkiewicz-Waltz. Ślubowanie złożył 12 grudnia 2006. W 2007 ponownie wybrany do Sejmu. Od 7 lutego 2008 do 23 stycznia 2009 był przewodniczącym sejmowej komisji śledczej ds. zbadania sprawy zarzutu nielegalnego wywierania wpływu na funkcjonariuszy policji, służb specjalnych, prokuratorów i osoby pełniące funkcje w organach wymiaru sprawiedliwości.
23 stycznia 2009 został powołany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego na urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. 7 października 2009 podał się do dymisji, a 13 października prezydent odwołał go ze składu Rady Ministrów. Następnie ponownie wszedł w skład komisji śledczej ds. nacisków i 10 listopada 2009 po raz drugi został jej przewodniczącym.
W wyborach w 2011 nie odnowił mandatu poselskiego. W 2012 został doradcą ministra sprawiedliwości Jarosława Gowina.
Odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1989) oraz Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2006). W 2015 został przez prezydenta RP Andrzeja Duda odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności.
Życie prywatne: jest synem Ignacego Czumy, bratankiem Waleriana Czumy, bratem Benedykta, Huberta, Jerzego i Łukasza. Ojciec Krzysztofa Czumy oraz Beaty Czumy.