Stanisław Berger
Biografia
Stanisław Berger urodził się 13 września 1923 w Lublinie i był polskim biochemikiem i fizjologiem żywienia.
W latach 1944–1945 był żołnierzem 2 Armii Wojska Polskiego. Po wojnie studiował na UMCS w Lublinie (1949). Jako stypendysta Fundacji Rockefeller pracował w 1958 w nowojorskim Cornell University.
W latach 1946–1950 był asystentem w Katedrze Fizjologii Zwierząt UMCS w Lublinie. Następnie objął stanowisko starszego asystenta w Zakładzie Botaniki i Mikrobiologii Technicznej Politechniki Warszawskiej. Od 1950 do 1957 pracował w Dziale Higieny Żywienia Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie.
Uzyskał doktorat w 1951, a habilitację w 1961. W 1954 związał się ze Szkołą Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, w której pracował przez kolejne 50 lat. Był jednym z organizatorów Katedry Fizjologii Żywienia Zwierząt UMCS oraz Katedry Technologii i Higieny Żywienia Człowieka SGGW; był także organizatorem i pierwszym dziekanem Wydziału Żywienia Człowieka i Wiejskiego Gospodarstwa Domowego SGGW.
W 1966 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1976 profesora zwyczajnego nauk rolniczych. W latach 1967–1970 współpracował z ONZ i FAO w zakresie szkolenia kadr zajmujących się wyżywieniem w krajach rozwijających się. Od 1970 roku należał do PZPR. W latach 1987–1991 pełnił funkcję prezesa Europejskiej Federacji Żywieniowców. Był honorowym przewodniczącym Komitetu Nauk o Żywieniu Polskiej Akademii Nauk oraz Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych.
Wraz z kierowanym przez siebie zespołem był autorem książki Kuchnia polska (Polskie Wydawnictwa Gospodarcze, Warszawa 1955), publikacji wielokrotnie wznawianej w latach 1956–1995.