Marek Arnsztajn
Biografia
Urodzony 13 października 1855 w Lublinie Marek Arnsztajn był polskim lekarzem, działaczem politycznym i społecznym pochodzenia żydowskiego, mężem poetki Franciszki Arnsztajnowej.
Syn Saula Arnsztajna i jego drugiej żony Maryanny z d. Perec ukończył maturę w 1876 roku w Gimnazjum im. Stefana Batorego w Lublinie. Studiował na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując w kwietniu 1883 roku tytuł doktora nauk medycznych. Następnie uzupełniał wykształcenie w Wiedniu, Berlinie i Paryżu, a w maju 1884 roku powrócił do Lublina, rozpoczynając praktykę lekarską. Po krótkim okresie pracy jako ordynator w szpitalu św. Jana i Szpitalu Żydowskim założył prywatny gabinet ginekologiczny.
Interesował się najnowszymi osiągnięciami medycyny; w 1891 roku przebywał w Berlinie, studiując metody leczenia gruźlicy opracowane przez Roberta Kocha. Był członkiem Stowarzyszenia Lekarzy Polskich oraz Lubelskiego Towarzystwa Lekarskiego (członek honorowy od 1920). W 1913 roku reprezentował LTL na Międzynarodowym Kongresie Lekarskim w Londynie, a rok później został członkiem komitetu organizacyjnego II Zjazdu Lekarzy Prowincjonalnych, obradującego w Lublinie w dniach 31 maja i 1 czerwca 1914 roku. W ramach swej działalności naukowej wygłaszał referaty, publikowane później w czasopismach specjalistycznych.
Jako społecznik był współzałożycielem lubelskiego Towarzystwa Szerzenia Oświaty „Światło” i Rady Szkolnej. Prowadził działalność charytatywną wśród ubogich mieszkańców miasta. Poza działalnością zawodową i społeczną zajmował się również polityką, początkowo konspiracyjnie, od 1905 roku jawnie, jako członek Postępowej Demokracji. Z jej ramienia startował w wyborach do Dumy Państwowej w 1906 roku, przegrywając w ich części gubernialnej. W 1919 roku złożył akces do udziału w Pierwszym Walnym Zjeździe Zjednoczenia Polaków Wyznania Mojżeszowego Wszystkich Ziem Polskich; nie mógł jednak wziąć w nim udziału, zamiast tego wystosował telegram popierający inicjatywę.
Zmarł po długiej chorobie w 1930 roku w Warszawie. 28 kwietnia 1930 roku został pochowany na nowym cmentarzu żydowskim w Lublinie; pogrzeb stał się manifestacją patriotyczną, w której udział wzięło nawet 10 tysięcy osób.
9 stycznia 1885 roku ożenił się z Franciszką z d. Meyerson. Z małżeństwa miał syna Jana (zm. 1934) i córkę Stefanię (zm. 1942).