Krzysztof Piotr Cugowski
Biografia
Krzysztof Piotr Cugowski urodził się 30 maja 1950 roku w Lublinie. Dorastał przy ulicy Łęczyńskiej w Lublinie. Był synem Piotra i Eleonory Cugowskich, repatriantów, którzy przybyli do Polski w 1948. W młodości trenował kulturystykę, boks, rzuty dyskiem i pchnięcie kulą. Był fanem twórczości Jimiego Hendriksa oraz zespołów Cream, Free i Black Sabbath. Uczył się w Państwowej Szkole Muzycznej w Lublinie, grał na pianinie i klarnecie. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Lublinie. Studiował prawo w filii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, jednak nie ukończył studiów.
W 1969 wraz ze znajomymi współtworzył zespół rockowy Prompter’s Box, który wkrótce przekształcił się w Budkę Suflera. Po rozwiązaniu grupy pod koniec 1970 rozpoczął współpracę z Romualdem Lipką w Stowarzyszeniu Cnót Wszelakich, które z czasem przyjęło nazwę Budka Suflera. W latach 70. odrzucił propozycję dołączenia do Breakout. Wiosną 1971 rozpoczął półroczną służbę wojskową w Białobrzegach, przez którą musiał zawiesić działalność artystyczną.
W 1975 zajął drugie miejsce w rankingu wokalistów roku według redakcji czasopisma Non Stop. Wystąpił gościnnie w roli piosenkarza w filmie Przepraszam, czy tu biją? (1976). Po odejściu z Budki Suflera z końcem 1977 współpracował z wrocławskimi zespołami: Spisek (nagrał z nim album zatytułowany Spisek), Art Flash i Cross (z którym nagrał album Podwójna twarz). W tym okresie współpracował także z klawiszowcem Piotrem Figlem, z którym tworzył album pt. Wokół cisza trwa (1979) i zagrał serię koncertów w klubie Piano Bar w Berlinie Zachodnim. W 1984 wrócił do Budki Suflera, aby nagrać anglojęzyczną wersję piosenki Jolka, Jolka pamiętasz i nowe partie wokalne na album Czas czekania, czas olśnienia (1984).
W drugiej połowie lat 80. koncertował z Budką Suflera w Stanach Zjednoczonych, a po powrocie do Polski w 1992 nagrał z nim album Cisza, który odniósł sukces artystyczny i komercyjny. W listopadzie 1999 zagrał z Budką Suflera jubileuszową trasę z okazji 25-lecia zespołu, obejmującą także występ w Carnegie Hall w Nowym Jorku.
W 2001 wydał solowy album Integralnie z coverami polskich i zagranicznych standardów rockowych, nagrany z pianistą jazzowym Wojciechem Karolakiem. W tym samym roku z Lidią Stanisławską wykonał utwór Już nie ma dzikich plaż, który ukazał się na jej albumie Inna twarz. W 2003 nagrał hymn piłkarski Łęczna – wdzięczna dla klubu Górnik Łęczna. W 2004 gościnnie zaśpiewał z Grupą podczas koncertu w Warszawie. W 2005 wziął udział w nagraniu piosenki Moja mała nostalgia Grażyny Łobaszewskiej. W 2007 wystąpił jako gość w programie Jak oni śpiewają w Telewizji Polsatu, wykonując przebój Jest taki samotny dom w duecie z Nataszą Urbańską. W 2010 nawiązał współpracę z Rayem Wilsonem, z którym nagrał utwór Not About Us.
W 2014 zaśpiewał w utworze Zbyt wiele Rozbójnika Alibaby. W tym samym roku zagrał pożegnalną trasę z Budką Suflera, obejmującą m.in. koncert w Lublinie pod hasłem Memu miastu na do widzenia oraz koncerty w Toruniu i Krakowie. Ostatni raz wystąpił z zespołem w sylwestra w Warszawie. Odciął się od grupy po jej reaktywacji w 2019; w wywiadzie dla Super Expressu wskazał, że grupa ma chroniony w urzędzie patentowym znak i nazwę, do czego doszło w trakcie jego występów w zespole. Nie wykluczał podjęcia działań prawnych przeciwko członkom reaktywowanej grupy, którzy według niego bezprawnie użyli nazwy i loga Budki Suflera.
W 2014 wraz z synami Piotrem i Wojciechem stworzył zespół Cugowscy, z którym nagrał dwa albumy: Zaklęty krąg (2016) i Ostatni raz (2018). Na początku 2015 nawiązał menedżerską współpracę z Maciejem Durczakiem. W tym samym roku zagrał wspólny koncert ze śpiewaczką operową Aleksandrą Kurzak, wydał solowy album Przebudzenie i odbył jesienną trasę pod hasłem Dwa Żywioły.
W 2017 utworzył formację Zespół Mistrzów. 1 października 2017 występem w Nowojorskim Central Parku rozpoczął trasę z okazji 50-lecia kariery scenicznej. W 2018 nagrał z zespołem FEYM utwór Żółty, biały i niebieski świat dla klubu Speedway Motor Lublin oraz piosenkę Pani ze snów (w duecie z Piotrem Cugowskim), która została wykorzystana w ścieżce dźwiękowej serialu Drogi wolności. W 2019 zagrał recital na Festiwalu w Opolu. W 2020 z okazji 50-lecia działalności artystycznej nagrał z Zespołem Mistrzów dwupłytowy album kompilacyjny pt. 50/70 Moje najważniejsze; na pierwszej płycie umieszczono akustyczne wersje solowych utworów, na drugiej – zapis koncertu z 2018 w Studiu Polskiego Radia w Lublinie. W 2022 był jurorem 16. edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo w Polsacie. W 2024 wydał album Wiek to tylko liczba, a także książkę autobiograficzną Śpiewanie mnie nie męczy, w której Cugowski rozmawia z Sierockim.