Julian Andrzejewski
Biografia
Urodzony 7 stycznia 1907 w Lublinie w ubogiej rodzinie żydowskiej, Julian Andrzejewski w młodości zaangażował się w ruchy komunistyczne. W 1927 roku działał w Komunistycznym Związku Młodzieży Polski, a od 1930 w Komunistycznej Partii Polski; należał do ich komitetów dzielnicowych w Warszawie-Ochocie i Warszawie-Pradze i kierował Wydziałem Agitacji KPP w Warszawie.
Po emigracji do Francji pracował w redakcjach polskojęzycznych czasopism komunistycznych (m.in. Pisma Polskiego Wychodźstwa Pracującego we Francji w Grenoble). Od 1933 do 1940 był członkiem Francuskiej Partii Komunistycznej, a od 1943 aktywnie uczestniczył w miejscowym ruchu oporu i polskich komórek tego ugrupowania. W 1942 jego siostra Golda (Gienia) Botner zginęła w Holokauście.
W 1944, pozostając we Francji, został członkiem Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego i Polskiej Partii Robotniczej. W maju 1945 został powołany w skład Krajowej Rady Narodowej (kadencja 1945–1947) i zasiadał w niej do końca kadencji.
Był starszym instruktorem w Wydziale Ogólnym Komitetu Centralnego PPR, następnie od 1949 do 1955 inspektorem w Wydziale Organizacyjnym KC PZPR. Od kwietnia 1955 do stycznia 1957 pełnił funkcję sekretarza ds. organizacyjnych Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Lublinie. W tym okresie faktycznie zarządzał Komitetem Wojewódzkim wobec niskich kwalifikacji I sekretarza Bazylego Hołoda; nie mógł sam objąć tej funkcji, gdyż od 1954 działacze pochodzenia żydowskiego nie byli powoływani na eksponowane stanowiska. Odwołany na skutek odwilży październikowej. Od 1957 do 1981 był zastępcą kierownika w Kancelarii Sekretariatu KC PZPR. W grudniu 1983 odznaczony Pamiątkowym Medalem z okazji 40. rocznicy powstania Krajowej Rady Narodowej.
Był żonaty z Ireną Andrzejewską (Rywką Zybenberg), zmarłą w 2005 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.