Jan Dąbrowski
Biografia
Jan Dąbrowski urodził się 12 czerwca 1891 w Lublinie. Był inżynierem mechanikiem, działaczem niepodległościowym i żołnierzem Legionów Polskich. Po ukończeniu Gimnazjum im. Staszica w Lublinie studiował na Politechnice w Wiedniu i Politechnice Lwowskiej, będąc wówczas członkiem Związku Strzeleckiego we Wiedniu.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, służył w 1 pułku ułanów, ukończył szkołę oficerską w Ostrołęce. Po kryzysie przysięgowym został aresztowany. W czerwcu 1920 wstąpił jako ochotnik doodrodzonego Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w składzie macierzystego oddziału. Za odwagę i bohaterstwo został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.
Po wojnie demobilizował się jako porucznik. Od 1921 pracował w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie, najpierw jako inżynier warsztatowy, później dyrektor. W latach 1934–1937 pracował w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie; w 1937–1939 był dyrektorem Zakładów w Starachowicach. Należał do Związku Rezerwistów i Ligi Morskiej i Kolonialnej, gdzie był prezesem.
Podczas II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii, pracując w brytyjskim przemyśle lotniczym w Coventry i w Ministerstwie Prac Kongresowych w Londynie. Po wojnie powrócił do Polski i w latach 1946–1949 pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego, a następnie w Biurze Projektowania Zakładów Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego w Warszawie. Zmarł w Warszawie i spoczywa na cmentarzu w Rusinowie.
Żonaty od 1922 z Emilia Kobylańską, miał dzieci Barbarę (ur. 1923), Janinę (ur. 1926) i Krzysztofa (ur. 1928).