Jan Dąbrowski
Biografia
Jan Dąbrowski urodził się 12 czerwca 1891 w Lublinie. Był polskim inżynierem mechanicznym, działaczem niepodległościowym i społecznym, a także żołnierzem Legionów Polskich oraz porucznikiem rezerwy Wojska Polskiego.
W 1909 ukończył Gimnazjum im. Staszica w Lublinie. Studiował na Politechnice w Wiedniu i Politechnice Lwowskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera mechanika. W okresie studiów był członkiem Związku Strzeleckiego w Wiedniu.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Legjonów Polskich, służył w 1 pułku ułanów, ukończył szkołę oficerską w Ostrołęce. Po przysiędzie został aresztowany. W czerwcu 1920 wstąpił jako ochotnik do odrodzonego Wojska Polskiego z przydziałem do 7 pułku ułanów. W składzie macierzystego oddziału walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za odwagę i bohaterstwo w czasie walk odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy.
Po wojnie zdemobilizowany w stopniu porucznika. Od 1921 pracował w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie, początkowo jako inżynier warsztatowy, później został dyrektorem Fabryki, a w latach 1934–1937 w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie. W latach 1937–1939 był dyrektorem Zakładów w Starachowicach. Należał do Związku Rezerwistów oraz Ligi Morskiej i Kolonialnej, gdzie piastował stanowisko prezesa.
W okresie II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii, pracując w brytyjskim przemyśle lotniczym w Coventry i w Ministerstwie Prac Kongresowych w Londynie. Po wojnie powrócił do Polski i w latach 1946–1949 pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego, a następnie w Biurze Projektowania Zakładów Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego w Warszawie.
Zmarł w Warszawie, spoczywa na cmentarzu w Rusinowie.
Żonaty od 1922 z Emilią Kobylańską, dzieci: Barbara (ur. 3 lipca 1923), Janina (ur. 20 grudnia 1926) i Krzysztof (ur. 8 czerwca 1928).