Ignacy Baranowski
Biografia
Ignacy Baranowski urodził się 26 lipca 1833 roku w Lublinie w rodzinie adwokackiej.
Gimnazjum ukończył w Lublinie w 1851, następnie podjął studia medyczne na Uniwersytecie w Dorpatcie, gdzie w 1858 uzyskał dyplom doktora medycyny. Był członkiem Konwentu Polonia. Po studiach wyjechał, by uzyskać specjalizacje. Przebywał w Berlinie pod kierunkiem Rudolfa Virchowa, w Wiedniu u Karla von Rokitansky’ego i w Paryżu.
W pierwszym okresie pracy szczególny wpływ na niego wywarli Włodzimierz Dybek i Aleksander Antoni Le Brun, a szczególnie Tytus Chałubiński.
Przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował w Akademii Medyko-Chirurgicznej jako asystent u boku Tytusa Chałubińskiego. Był jego przyjacielem i kontynuatorem idei rozpatrywania badanych przypadków w szerokim aspekcie ogólobiologicznym. Jako naukowiec przyczynił się do rozwoju kultury, nauki i oświaty w Warszawie.
Od 1862 był adiunktem w Szkoły Głównej Warszawskiej, a w 1869 docentem diagnostyki i terapii ogólnej.
Po kilku latach pracy zdecydował się na wykłady z semiotyki chorób układu moczowego oraz z diagnostyki i terapii ogólnej w Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując w 1871 roku tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego.
W roku 1870 założył prywatne seminarium dla nauczycielek. Następnie w 1876 roku założył czasopismo „Ateneum” i był współnakładcą 1876–1905. W 1891 został członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.
Był zwolennikiem lecznictwa nowoczesnego i naturalnego, m.in. stawiania baniek i stosowania pijawki.
Z powodu patriotycznej postawy i za obronę polskości, w roku 1882 otrzymał naganę od rektora uczelni, w wyniku której pominięto go w nadaniu mu tytułu profesora zwyczajnego i pozbawiono prawa wykładania. Na żądanie rosyjskiego kuratora Aleksandra Apuchtina został zmuszony do przejścia w roku 1885 na emeryturę i opuszczenia uniwersytetu.
W roku 1900 na Uniwersytecie Jagiellońskim odbyła się uroczystość nadania mu tytułu doktora honoris causa medycyny.
Miał duży wkład w tworzenie się i rozwój działalności Towarzystwa Naukowego Warszawskiego w jego początkowym okresie. Udostępnił Towarzystwu trzy pokoje w swym własnym mieszkaniu przy Krakowskim Przedmieściu 7, które stało się czasowo pierwszą siedzibą TNW. W roku 1908 został jego honorowym członkiem, a w roku 1912 Towarzystwo wybiło na jego cześć okolicznościowy medal.
Pośmiertnie przekazał w testamencie na rzecz TNW dużą kwotę (105 tys. rubli), z przeznaczeniem na rozwój funduszy TNW: im. Jędrzeja Śniadeckiego i im. Adama Naruszewicza.
Był członkiem Stronnictwa Polityki Realnej w 1914 roku. W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku podpisał telegram dziękczynny, który wyrażał poparcie dla wspólnego dobra i trwania przyjaźni między narodami słowiańskimi.
Był pracownikiem Komisji Słownikowej Tymczasowej Rady Stanu. Był aktywny społecznie. Przyczynił się do utworzenia Muzeum Tatrzańskiego, sanatorium przeciwgruźliczego w Zakopanem, jak również do budowy Politechniki Warszawskiej. Czołowy działacz Czytelni Zakopiańskiej, mającej siedzibę w willi „Polanka” przy Krupówkach, od 1904 r. przekształconej w Bibliotekę Publiczną. Wśród jej bywalców były m.in. Piotr Chmielowski, Kazimierz Dłuski, Tadeusz Miciński, Wacław Tokarz, Marcin Woyczyński, Stefan Żeromski, Mariusz Zaruski, Ksawery Prauss, Wacław Tokarz.
Był utożsamiany ze „starszą” szkołą w obrębie polskiej szkoły filozofii medycyny.
Żonaty z Julią z Bąkowskich. Stryj Ignacego Tadeusza Baranowskiego.
Pośmiertnie otrzymał tytuł profesora honorowego Uniwersytetu Warszawskiego. Cały swój księgozbiór zapisał Lublinowi: Towarzystwu Lekarskiemu i Bibliotece Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego. W Lublinie, w kamienicy Rynek 17 (zwanej kiedyś Felklowską kamienicą), wmurowano tablicę pamiątkową.