Gustaw Narcyz Frieman
Biografia
Gustaw Narcyz Frieman pochodził ze szwedzkiego rodu osiadłego w Polsce na początku XIX wieku. Studiował grę na skrzypcach u Stanisława Serwaczyńskiego w Lublinie. Od 1862 (lub 1864) do 1865 studiował w Konserwatorium Paryskim u Lamberta Massarta, gdzie zdobył główną nagrodę i złoty medal. Studiował także kompozycję u Philippa Rüfera w Berlinie.
Karierę wirtuoza skrzypiec rozpoczął w 1866, koncertując w Brukseli, Dreźnie, Wiedniu i Lwowie. W Warszawie zadebiutował w 1867, a następnie koncertował tam do 1899. Występował także w Poznaniu (1867), Krakowie, Wilnie, Lublinie (1869, 1875–1877),Berlinie (1872), Kijowie (1880, 1884), Sankt Petersburgu (1882), a następnie dał około 40 koncertów na południu Rosji (1888).
W latach 1887–1888 był profesorem skrzypiec w Instytucie Muzycznym w Warszawie, a od 1889 zajmował to samo stanowisko w Konserwatorium w Odessie, gdzie był także dyrektorem (1888). Pełnił funkcję honorową jako solista i kameralista na dworach austriackim i perskim, a także w Hesji.
Był powszechnie uznanym w Europie interpretatorem koncertów skrzypcowych Mendelssohna, Spohr, Rode’a, Vieuxtemps i Schumanna. Często wykonywał muzykę Wieniawskiego, której wpływ jest widoczny w kompozycjach Friemana. Jego styl gry cechowała błyskotliwa technika i doskonałe brzmienie oraz muzykalność i temperament typowe dla szkoły francuskiej.
Komponował głównie raczej łatwe miniatury salonowe na skrzypce.
Zmarł w Odessie 26 września 1902. Spoczął na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja 64, miejsce 1).
Najważniejsze utwory to Kołysanka, Kujawiak op. 6; Romance op. 14; Tańce góralskie op. 19.