Feliks Brodowski

Feliks Brodowski urodził się w 1864 roku w Lublinie w rodzinie inteligenckiej. Matka Teofila (z domu Konwicka) zajmowała się literaturą, ojciec Edward był urzędnikiem w sądownictwie, a później rejentem w Lublinie. Ojciec zmarł w 1869 roku, po czym młody Feliks wychowywał się w trudnych warunkach. W 1875 roku został przyjęty do gimnazjum w Lublinie, a później przeniósł się do Szkoły Realnej w Równem, którą ukończył w 1883 roku. Po krótkiej przerwie w nauce kontynuował edukację w Instytucie Gospodarowanie Wiejskiego w Puławach, którą zakończył w 1897 roku.

W 1886 roku w Gazecie Lubelskiej opublikował swój pierwszy utwór Niu. W 1889 rozpoczął współpracę z Prawdą Aleksandra Świętochowskiego, którą zakończył dwa lata później. Wtedy zaczął prowadzić życie wśród marginesu społecznego. Ten stan trwał do 1896, kiedy to pisarz otrzymał posadę w Komisji Włościańskiej w Warszawie, gdzie pracował do 1900. Od 1905 pracował w Komisji Włościńskiej w Łomży, aż do emerytury w 1914 roku. Lata 1900–1905 to także okres współpracy z Ogniwem Stanisława Stempowskiego.

Twórczość Brodowskiego podejmowała tematy znane pisarzowi z doświadczenia; naturalistyczną dokładnością opisywała środowiska ludzi bezdomnych, prostytutek, alkoholików, przestępców i ludzi wyrzuconych na bruk. Wśród najważniejszych dzieł znajdują się Chwile (1903), Liote (1905), Drzewa (1905), Respha. Opowieści (1920), Dom cedrowy (1922) i Mariem (1928).