Bogdan Adamczyk
Biografia
Urodzony w Lublinie, Bogdan Adamczyk studiował fizykę na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. W 1953 obronił magisterium pod kierunkiem prof. Stanisława Ziemeckiego, pracował w laboratoriach kierowanych przez prof. Wacława Staszewskiego i prof. Włodzimierza Żuka. W 1963 uzyskał stopień doktora nauk fizycznych i został adiunktem. W 1965 odbył staż w Amsterdamie, kontynuował badania nad jonizacją w Instytucie Atomów i Molekuł physica. W 1969 został docentem, a wkrótce po obronie rozprawy habilitacyjnej w 1971–1972 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W latach 1972–1985 realizował staże w Amsterdamie oraz w USA (Pennsylvania State University, 1978), gdzie badał skład powietrza wydychanego przez osoby jąkające się. Od 1970 pełnił funkcję wicedyrektora, a od 1978 do 1987 był dyrektorem Instytutu Fizyki Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Zainicjował powstanie Zakładu Fizyki Stosowanej i kierował prowadzonymi tam badaniami. W 1980 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1990 – profesora zwyczajnego; przeszedł na emeryturę w 2000 roku.
W dorobku naukowym Adamczyk koncentrował się na spektrometrii mas. Był także koordynatorem w dziedzinie fizyki w WSK PZL-Świdnik. Prowadził badania nad opóźnionym sprzężeniem zwrotnym w mówieniu i opracował metodę Echo, która stała się podstawą terapii jąkania, a także korektor mowy i ogólnopolski echo-telefoniczny system korekcji mowy. Został wyróżniony tytułem Polaka Roku 1964.